पुण्यमयी दे आम्हां अक्षर वरदान

(पुणे विद्यापीठ गीत)

पुण्यमयी दे आम्हां अक्षर वरदान

ज्ञान बनो कर्मशील, कर्म ज्ञानवान

जातिभेद, धर्मभेद, वंशभेद दूर

लाख लाख कंठांतुनि हाच एक सुर

करुणेच्या चरणांशी नत हो विज्ञान

माणुसकीच्या धर्माचा अर्थ जाणतो

श्रमनिष्ठा हे पवित्र तीर्थ मानतो

ह्रद्यांतुनि समतेचा निर्भय अभिमान

सेवेतच मुक्ती ही मंगल दीक्षा

न्यायस्तव जागृती ही सत्वपरीक्षा

हे विश्वची घर आमुचे मंत्र हा महान

- मंगेश पाडगांवकर

सर्व सर्व विसरु दे - मंगेश पाडगांवकर

सर्व सर्व विसरु दे गुंतवू नको पुन्हा
येथ जीव जडविणे हाच होतसे गुन्हा

हे धुके, अशी हवा, ही उदासता भरे
सूर सूर मिटुनिया लोपलीत पाखरे
हास हास लाडक्या श्रावणातल्या उन्हा

रात्र रात्र जागुनी वाट पाहिली कुणी
मंद होऊनी विरे अन् पहाटचांदणी,
स्वप्न संपुनी असे ये कठोर वंचना

काय मोर थांबतो मेघ दाटता शिरी ?
भान राधिके नुरे ऐकताच बासरी
बंधनात जन्मतो मुक्तिचा खरेपणा

हाक धुंद ही तुझी अंग अंग वेढिते
होऊनी प्रवाह या बंधनात ओढिते
मी मला अजाणता गुंतले अशी पुन्हा

हास हास लाडक्या श्रावणातल्या उन्हा
धुंद धुंद गंध ये दाटुनी फुलाविना

नदीकाठची झाडी...

पिकलेल्या लिंबाहून पिवळे
गवतावरती ऊन
या वार्‍याने झाडे झाली
हिरवी हिरवी धून

मातीच्या मौनावर फिरली
हळवी केशरकाडी
फुलपंखी स्वप्नांची झाली
नदीकाठची झाडी

- मंगेश पाडगावकर

रात्रीं झडलेल्या धारांची

रात्रीं झडलेल्या धारांची

ओल अजून हि अंधारावर

निजेंत अजुनी खांब विजेचा

भुरकी गुंगी अन तारांवर

भित्र्या चिमणीपरी, ढगांच्या

वळचणींत मिणमिणे चांदणी

मळक्या कांचेवरी धुक्याच्या

वाऱ्याची उमटली पापणी

कौलावरुनी थेंब ओघळे

हळुच, सांचल्या पाण्यावरतीं;

थेंब ध्वनीचा हवेंत झुलतो

गिरकी घेऊन टांचेवरतीं

गहिऱ्या ओल्या कुंदपणांतच

गुरफटलेली अजुन स्तब्धता

कबूतराच्या पंखापरि अन

राखी…कबरी ही अंधुकता

अजून आहे रात्र थोडिशी,

असेल अधिकहि…कुणि सांगावें?

अर्धी जाग नि अर्धी निद्रा

इथेंच अल्गद असें तरावें!

- मंगेश पाडगांवकर

एक चांदणी - मंगेश पाडगावकर

एक चांदणी, कोसळताना
गीत म्हणाली
गीत म्हणाली आणिक नंतर
पत्थर झाली

सरळ भाबडी वाट अचानक
वनात वळली
वनात वळली आणि नंतर
डोहात बुडली

सर्वस्वाचे दान उधळण्यां
कुणी तळमळली
तळमळली अन डोळे मिटुनि
मनात जळली

अजुनी कधितरी पत्थरातुनी
कण्हते गाणे
डोहाकाठी फिरे पाखरू
केविलवाणे