सुरेश भट : अरे पुन्हा आयुष्यांच्या पेटवा मशाली

उष:काल होता होता काळरात्र झाली

अरे पुन्हा आयुष्यांच्या पेटवा मशाली

आम्ही चार किरणांचीही आस का धरावी

जे कधीच नव्हते त्याची वाट का पहावी

कसा सूर्य अंधाराच्या वाहतो पखाली, अरे पुन्हा...

तिजोऱ्यांत केले त्यांनी बंद स्वर्ग साती

आम्हावरी संसाराची उडे धूळमाती

आम्ही ती स्मशाने ज्यांना प्रेतंही न वाली, अरे पुन्हा...

उभा देश झाला आता एक बंदिशाळा

जिथे देवकीचा पान्हा दुधाने जळाला

कसे पुण्य दुर्दैवी अन् पाप भाग्यशाली, अरे पुन्हा...

धुमसतात अजूनी विझल्या चितांचे निखारे

अजून रक्त मागत उठती वधस्तंभ सारे

आंसवेच स्वातंत्र्याची आम्हाला मिळाली, अरे पुन्हा...

उष:काल होता होता काळरात्र झाली

अरे पुन्हा आयुष्यांच्या पेटवा मशाली

सुरेश भट -- देखावे बघण्याचे वय निघून गेले

देखावे बघण्याचे वय निघून गेले
रंगांवर भुलण्याचे वय निघून गेले

गेले ते उडुन रंग
उरले हे फिकट संग
हात पुढे करण्याचे वय निघून गेले

कळते पाहून हेच
हे नुसते चेहरेच
चेहऱ्यांत जगण्याचे वय निघून गेले

रोज नवे एक नाव
रोज नवे एक गाव
नावगाव पुसण्याचे वय निघून गेले

रिमझिमतो रातंदिन
स्मरणांचा अमृतघन
पावसात भिजण्याचे वय निघून गेले

हृदयाचे तारुणपण
ओसरले नाही पण
झंकारत झुरण्याचे वय निघून गेले

एकटाच मज बघून
चांदरात ये अजून
चांदरात फिरण्याचे वय निघून गेले

आला जर जवळ अंत
का हा आला वसंत
हाय्‌, फुले टिपण्याचे वय निघून गेले

सुरेश भट -- मनातल्या मनात मी

मनातल्या मनात मी तुझ्यासमीप राहतो !
तुला न सांगता तुझा वसंत रोज पाहतो !

अशीच रोज नाहुनी लपेट उन्ह कोवळे
असेच चिंब केस तू उन्हात सोड मोकळे
तुझा सुगंध मात्र मी इथे हळूच हुंगतो !

अशीच रोज अंगणी लवून वेच तू फुले
असेच सांग लाजुनी कळ्यांस गूज आपुले
तुझ्या कळ्या, तुझी फुले इथे टिपून काढतो !

अजून तू अजाण ह्या कुंवार कर्दळीपरी
गडे विचार जाणत्या जुईस एकदा तरी
'दुरून कोण हा तुझा मरंद रोज चाखतो...?'

तसा न राहिला अता उदास एकटेपणा
तुझीच रूपपल्लवी जिथे तिथे करी खुणा
पहा कसा हवेत मी तुझ्यासवे सळाळतो !

सुरेश भट - लाभले आम्हांस भाग्य बोलतो मराठी

   लाभले आम्हांस भाग्य बोलतो मराठी

   जाहलो खरेच धन्य ऎकतो मराठी

   धर्म,पंथ,जात एक जाणतो मराठी

   एवढ्या जगात माय मानतो मराठी

            आमुच्या मनामनांत दंगते मराठी

          आमुच्या उराउरांत स्पंदते मराठी

          आमुच्या नसानसांत नाचते मराठी

          आमुच्या रगारगांत रंगते मराठी

   आमुच्या पिलापिलांत जन्मते मराठी

   आमुच्या लहानग्यांत रांगते मराठी

   आमुच्या मुलामुलींत खेळते मराठी

   आमुच्या घराघरांत वाढते मराठी

           आमुच्या कुलाकुलांत नांदते मराठी

           येथल्या फुलाफुलांत हासते मराठी

           येथल्या दिशादिशांत दाटते मराठी

           येथल्या नगानगांत गर्जते मराठी

     येथल्या दरीदरींत हिंडते मराठी

     येथल्या वनावनांत गुंजते मराठी

     येथल्या तरूलतांत साजते मराठी

     येथल्या  कळीकळींत लाजते मराठी

          येथल्या नभामधून वर्षते मराठी

          येथल्या पिकामधून डोलते मराठी

          येथल्या नद्यांमधून वाहते मराठी

          येथल्या चराचरांत राहते मराठी
     पाहुणे जरी असंख्य पोसते मराठी
      आपुल्या घरात हाल सोसते मराठी
      हे असे कितीक खेळ पाहते मराठी
      शेवटी मदांध तख्त फोडते मराठी

आकाश उजळले होते

इतकेच मला जातांना सरणावर कळले होते
मरणाने केली सुटका जगण्याने छळले होते

ही दुनिया पाषाणांची बोलून बदलली नाही
मी बहर इथे शब्दांचे नुसतेच उधळले होते

गेलेल्या आयुष्याचा मधुमास गडे विसरू या
(पाऊल कधी वाऱ्याने माघारी वळले होते?)

मी ऐकवली तेव्हाही तुज माझी हीच कहाणी
मी नाव तुझे तेव्हाही चुपचाप वगळले होते

याचेच रडू आले की जमले न मला रडणेही
मी रंग तुझ्या स्वप्नांचे अश्रूंत मिसळले होते

नुसतीच तुझ्या स्मरणांची एकांती रिमझिम झाली
नुसतेच तुझे हृदयाशी मी भास कवळले होते

घर माझे शोधाया मी वाऱ्यावर वणवण केली
जे दार खुले दिसले ते आधीच निखळले होते

मी एकटाच त्या रात्री आशेने तेवत होतो
मी विझलो तेव्हा सारे आकाश उजळले होते

सुरेश भट