पु.शि. रेगे: गंधरेखा

एक आहे झाड माझे
राठ ज्याच्या जीर्ण शाखा;
सठीषण्मासी परंतु
लाख येती ज्या शलाका.
झाड माझे लाल ज्याला
आग्रहाची लाख पाने;
आणि माझी बंडखोरी
घोषतो मी गात गाणे.
झाड माझे लाखमोली
लाल ज्याला फक्त पाने,
नेणता ये एक त्याला
शुभ्र काही जीवघेणे.
एक ज्याला जाणीवेच्या
लांच्छनाच्या गंधरेखा;
पाहतो मी ज्यात माझे
झाड माझ्या आणाभाका.

पु.शि. रेगे : त्रिधा राधा

 आभाळ निळे तो हरि, 
ती एक चांदणी राधा, 
बावरी, 
युगानुयुगीची मनबाधा 

विस्तीर्ण भुई गोविंद, 
क्षेत्र साळीचे राधा, 
संसिद्ध, 
युगानुयुगीची प्रियंवदा 

जलवाहिनी निश्चल कृष्ण, 
वन झुकले काठी राधा, 
विप्रश्न, 
युगानुयुगीची चिरतंद्रा 

पु.शि.रेगे : पाहिले न पाहिले

जे मत्त फुलांच्या कोषांतुन पाझरलें,
निळ्या लाघवी दंवांत उलगडलें,
जें मोरपिसांवर सांवरलें,

तें - त्याहुनही - आज कुठेंसें
पुन्हा एकदां
तशाच एका लजवंतीच्या
डोळ्यांमध्ये - डॊळ्यांपाशी -
झनन-झांजरे मी पाहिलें...
पाहिले न पाहिले.

जें प्राजक्ताच्या पाकळिवर उतरले,
मदिरेवरच्या निळ्या गुलाबी फेंसावर महिरपलें,
जे जललहरीवर थरथरले,

तें - त्याहुनही - आज कुठेंसें
पुन्हां एकदां
तशाच एका लजवंतीच्या
ओठांवरती - ओठांपाशी
ठिबक-ठाकडें मी पाहिलें....
पाहिलें न पाहिलें.

जे कलहंसांच्या पंखांवर भुरभुरलें,
सोनेरी निळसर मळ्या-मळ्यांतुन शहारलें,
जें पुनवेंच्या चांदण्यांत भिजलें, भिजलें,
ते - त्याहुनही - आज कुठेंसें
पुन्हां एकदां
तशाच एका लजवंतीच्या

मानेखालीं - किंचित वक्षीं -
बहर-बावरें मीं पाहिलें...
पाहिलें न पाहिलें.

शिल्प : पु.शि. रेगे

जे सांगायचे
ते हवे कसे अगदी घट्ट
बांधेसूद्;
प्रत्येक शब्दाला एक प्रतिशब्द,
खुंट्या पिरगाळून
जागच्या जागी सुतंत्र
टांगलेला;
एकंदर ठाण कसे अगदी
वास्तुशिल्पित.
पण मध्येच
जे मधाचे पक्षी येऊन हलकारतात,
सळंग एखाद्या झाडाची सतारलेली
नक्षी वेल्हाळते,
वार्‍याची पताका चित्रावते,
त्याने सगळी आबोहवा वेगळून जाते
- मनासारखी.
शब्दांना
पटत नाही आपली पहिली ओळख.
ते बिथरतात
भलत्याच खुंट्या धरून बसतात्;
म्हणतात :
आम्हाला एक नवी भाषा
घालून द्या.
मी म्हणतो : हो, हो;
उगाच त्यांना चुचकारीत.